امروز شنبه 1401/11/15
Skip to main content
×

هشدار

اجزای کامپوننت را به یک آیتم منو اختصاص بدهید

مسابقه

مسابقه کتاب «آیینه تمام نما» - تمدید مهلت لیست برندگان
ویدئو را به طور کامل مشاهده کنید و سپس به پرسشنامه پاسخ دهید.
(مهلت ارسال پاسخ تا ساعت 16 شنبه 15 بهمن 1401)

منشورات پژوهشکده

میراث استاد

مسیر انقلاب ما با مسیر عالم مدرن یکی نیست؛
این می خواهد دنیا را دینی کند در صورتی که آن می خواهد دین را دنیوی کند؛
این ملکوتی و قدسی به عالم نگاه می کند و آن دیگری نگاه سکولاریستی دارد؛
این می خواهد ملکوتیان و قدسیان و انبیاء و اولیاء در دنیا راه را نشان دهند اما آن می خواهد همه این ها را کنار بگذارد.
منبع: کتاب تحول علوم انسانی
من چیزی مهمتر از این مطلب نداشتم که به شما بگویم:
حیات، این نیست که امروز داریم و این ها مشکلاتی نیست که با آن دست به گریبان هستیم. رنج این نیست که امروز می کشیم و تلخی، این نیست که امروز می چشیم. دشواری این نیست که ما می بینیم ... اگر تلخی است، تلخی پس از مرگ است و اگر رنجی هست، رنج آنجاست و اگر لذتی هم انسان بچشد، لذت این جهانی، لذت نیست؛ بلکه لذت آنجاست. چرا هنگامی که چاره از دست رفت، انسان متوجه مسئله شود؟ مسئله ای به این مهمی را چرا هنگامی بفهمیم که نتوانیم حل کنیم؟!
دوماهنامه تربیتی اخلاقی خلق، شماره ۶۲ و ۶۳
ایمان رسمی که برای حرکت از ظلمت به نور لازم است با ایمان اسمی تفاوت دارد؛
با ولایت تحقق می یابد و ولایت، با علوم انسانی - اسلامی است.
البته وقتی علوم انسانی - اسلامی و اقتصاد اسلامی استخراج گردد و قوانین اسلامی بر مبنای آن وضع شود، قوه مجریه باید بر همان اساس عمل کند، که تا آن مرحله راهی دراز در پیش است.
دوماهنامه تربیتی اخلاقی خلق، شماره ۶۲ و ۶۳
الان جنگ در مراکز علمی واقع می شود؛
و خطرش همینجاست یعنی مراکزی که محل نشر و ترویج علوم انسانی غرب است ... ما در عصری هستیم که آمریکا، اروپا و کلا غرب می گویند: خود خلق باید ببیند چه کار کنند ... مراجع تقلید ما نماز، روزه، حج و جهاد را می نویسند ولی آنان اقتصاد و علوم تربیتی و سیاست و مدیریت و .. را تنظیم می کنند.
دوماهنامه تربیتی اخلاقی خلق، شماره ۶۲ و ۶۳

صوت

ویدئو

تصاویر

آثار استاد

بیشتر
کتاب

تفکر

  • سال نشر: ۱۳۹۷
  • قطع: رقعی
  • تعداد صفحه: ۹۶
  • شابک: 978-600-441-139-4
  • ناشر: دفتر نشر معارف
معرفی کتاب

طی ۲ دهه گذشته، مفهوم بین‌المللی شدن آموزش عالی مورد توجه قرار گرفته و در حال تبدیل شدن به یکی از اولویت‌های اصلی دانشگاه‌ها در سراسر جهان است.

برای بسیاری از دانشگاه‌ها و موسسات آموزش عالی بین‌المللی شدن تبدیل به بخش جدایی ناپذیر در آموزش، پژوهش و خدمات شده است. همچنین این مفهوم در تعدادی از موسسات جهانی در بیانیه ماموریت‌ها، سیاست‌ها، راهبردها و چهارچوب‌های سیاست ملی موسسه‌ای متجلی شده است.

محققان در پژوهشی با عنوان « الگویی برای بین‌المللی شدن دانشگاه‌ها در حوزه علوم انسانی و اجتماعی» آورده‌اند: «بین‌المللی شدن آموزش عالی را از دیدگاه‌های مختلف تعریف کرده‌اند که از میان آن‌ها یکی از محققان نقش بیشتری داشته است و بین‌المللی شدن آموزش عالی در سطوح ملی، بخشی و نهادی را به عنوان «فرآیند ادغام بعد بین‌المللی، بین فرهنگی یا جهانی در اهداف، کارکردها و ارائه آموزش عالی» تعریف کرده است.

بین‌المللی شدن آموزش عالی از یک طرف توسط پیگیری اهداف سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، علمی، آموزشی و آرمان‌هایی مانند افزایش درک بین‌المللی، بخشیدن بعد بین‌المللی به آموزش، پژوهش، برنامه درسی و افزایش کیفیت آموزش و پژوهش هدایت می‌شود. از طرف دیگر، بین‌المللی شدن به عنوان یک اهرم مرکزی رقابت اقتصادی در اقتصاد دانش و به عنوان منبع درآمد برای موسسات جهانی استفاده می‌شود.

بین‌المللی شدن آموزش عالی در سال‌های اخیر تغییرات زیادی را تجربه کرده است و از مفهومی که صرفا به جابه‌جایی دانشجویان مرتبط بود به مفهومی گسترده‌تر تبدیل شده است که دربرگیرنده برنامه‌های آکادمیک، تحقیق و مشارکت علمی، فعالیت‌های فوق برنامه و روابط خارجی است. در نتیجه، مجریان آموزش عالی نمی‌توانند ناظران منفعلی باشند که صرفا نظاره‌گر تغییرات هستند. آن‌ها باید بتوانند شرکایی باشند که ارتباط برقرار می‌کنند، استراتژی‌های متنوعی را مطرح کرده و دنیای امروز را با دنیای فردا متوازن می‌کنند.

نهادهای آموزش عالی باید دنیا را آن‌گونه که هست منعکس کنند، نه آن‌گونه که در گذشته بوده است. این امر نیازمند فرض موقعیتی در جامعه بین‌المللی است که دامنه کاملی از شراکت متنوع و پایدار را نهادینه کرده و سیاست‌هایی را دنبال کنند که تلاش‌ها و کنش‌ها به سمت اهداف کوتاه مدت و بلند مدت را تشویق می‌کند و با موفقیت، اهداف برجسته را از طریق نتایج ملموس محقق می‌سازند، این کار قطعا ساده نیست.

بنابراین دانشگاه‌های کشور می‌بایست در صدد طراحی و مدیریت انواع همکاری‌های بین‌المللی با دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی در سرتاسر جهان، ارائه پتانسیل‌های علمی دانشگاه در صحنه بین‌المللی با استفاده از روش‌های گوناگون مانند برنامه‌های مدارک مشترک، مبادله دانشجو و استاد، ایجاد شعبات دانشگاه، مشارکت اعضای هیات علمی و دانشجویان در اجلاس‌های بین‌المللی، اجرای پروژه‌های مشترک تحقیقاتی در سطح بین‌المللی، مبادله کارکنان اجرایی جهت بهره‌گیری از تجارب بین‌المللی، تبادل مطالب آموزشی، حمایت از برنامه‌های آموزشی و پژوهشی واحدهای تابعه و کمک در جهت دستیابی به محصولات علمی به‌روز در جهان از طریق همکاری‌های بین‌المللی باشند، اما پژوهش‌های انجام شده در کشور نشان دهنده محدودیت‌هایی در راستای بین‌المللی شدن آموزش عالی است.

باید توجه داشت محدودیت‌های بیشتری در راستای بین‌المللی شدن علوم انسانی و اجتماعی نسبت به سایر علوم وجود دارد، زیرا علوم انسانی و اجتماعی دانش‌های وابسته به متن اجتماعی خود هستند و شرایط محل و جامعه‌ای که این دانش‌ها در آن تولید می‌شوند در تمام ابعاد فرآیند تولید، توزیع و مصرف این دانش‌ها تاثیر می‌گذارد. از این‌رو، اگر بخواهیم علوم انسانی را تنها در بسترهای ملی و محلی آن در نظر بگیریم، شاهد تحول و توسعه پایدار در اندازه‌های جهانی در این علوم نخواهیم بود.

همچنین در آموزش عالی ایران، رشد دانشجویان و اعضای هیات علمی در رشته‌های علوم انسانی و اجتماعی بسیار چشمگیر است، دانشجویان رشته‌های علوم انسانی و اجتماعی در سال تحصیلی ۹۵-۹۴، ۴۶.۱ درصد از کل دانشجویان و اعضای هیات علمی رشته‌های علوم انسانی و اجتماعی و ۳۲.۳ درصد از کل اعضای هیات علمی موسسات آموزش عالی کشور را تشکیل داده‌اند، بنابراین این امر ضرورت بین‌المللی شدن دانشگاه‌ها به ویژه رشته‌های علوم انسانی و اجتماعی را بیش از پیش آشکار می‌سازد.»

این پژوهش در دوفصلنامه مطالعات برنامه درسی و آموزش عالی منتشر شده است.

طی ۲ دهه گذشته، مفهوم بین‌المللی شدن آموزش عالی مورد توجه قرار گرفته و در حال تبدیل شدن به یکی از اولویت‌های اصلی دانشگاه‌ها در سراسر جهان است.

برای بسیاری از دانشگاه‌ها و موسسات آموزش عالی بین‌المللی شدن تبدیل به بخش جدایی ناپذیر در آموزش، پژوهش و خدمات شده است. همچنین این مفهوم در تعدادی از موسسات جهانی در بیانیه ماموریت‌ها، سیاست‌ها، راهبردها و چهارچوب‌های سیاست ملی موسسه‌ای متجلی شده است.

محققان در پژوهشی با عنوان « الگویی برای بین‌المللی شدن دانشگاه‌ها در حوزه علوم انسانی و اجتماعی» آورده‌اند: «بین‌المللی شدن آموزش عالی را از دیدگاه‌های مختلف تعریف کرده‌اند که از میان آن‌ها یکی از محققان نقش بیشتری داشته است و بین‌المللی شدن آموزش عالی در سطوح ملی، بخشی و نهادی را به عنوان «فرآیند ادغام بعد بین‌المللی، بین فرهنگی یا جهانی در اهداف، کارکردها و ارائه آموزش عالی» تعریف کرده است.

بین‌المللی شدن آموزش عالی از یک طرف توسط پیگیری اهداف سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، علمی، آموزشی و آرمان‌هایی مانند افزایش درک بین‌المللی، بخشیدن بعد بین‌المللی به آموزش، پژوهش، برنامه درسی و افزایش کیفیت آموزش و پژوهش هدایت می‌شود. از طرف دیگر، بین‌المللی شدن به عنوان یک اهرم مرکزی رقابت اقتصادی در اقتصاد دانش و به عنوان منبع درآمد برای موسسات جهانی استفاده می‌شود.

بین‌المللی شدن آموزش عالی در سال‌های اخیر تغییرات زیادی را تجربه کرده است و از مفهومی که صرفا به جابه‌جایی دانشجویان مرتبط بود به مفهومی گسترده‌تر تبدیل شده است که دربرگیرنده برنامه‌های آکادمیک، تحقیق و مشارکت علمی، فعالیت‌های فوق برنامه و روابط خارجی است. در نتیجه، مجریان آموزش عالی نمی‌توانند ناظران منفعلی باشند که صرفا نظاره‌گر تغییرات هستند. آن‌ها باید بتوانند شرکایی باشند که ارتباط برقرار می‌کنند، استراتژی‌های متنوعی را مطرح کرده و دنیای امروز را با دنیای فردا متوازن می‌کنند.

نهادهای آموزش عالی باید دنیا را آن‌گونه که هست منعکس کنند، نه آن‌گونه که در گذشته بوده است. این امر نیازمند فرض موقعیتی در جامعه بین‌المللی است که دامنه کاملی از شراکت متنوع و پایدار را نهادینه کرده و سیاست‌هایی را دنبال کنند که تلاش‌ها و کنش‌ها به سمت اهداف کوتاه مدت و بلند مدت را تشویق می‌کند و با موفقیت، اهداف برجسته را از طریق نتایج ملموس محقق می‌سازند، این کار قطعا ساده نیست.

بنابراین دانشگاه‌های کشور می‌بایست در صدد طراحی و مدیریت انواع همکاری‌های بین‌المللی با دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی در سرتاسر جهان، ارائه پتانسیل‌های علمی دانشگاه در صحنه بین‌المللی با استفاده از روش‌های گوناگون مانند برنامه‌های مدارک مشترک، مبادله دانشجو و استاد، ایجاد شعبات دانشگاه، مشارکت اعضای هیات علمی و دانشجویان در اجلاس‌های بین‌المللی، اجرای پروژه‌های مشترک تحقیقاتی در سطح بین‌المللی، مبادله کارکنان اجرایی جهت بهره‌گیری از تجارب بین‌المللی، تبادل مطالب آموزشی، حمایت از برنامه‌های آموزشی و پژوهشی واحدهای تابعه و کمک در جهت دستیابی به محصولات علمی به‌روز در جهان از طریق همکاری‌های بین‌المللی باشند، اما پژوهش‌های انجام شده در کشور نشان دهنده محدودیت‌هایی در راستای بین‌المللی شدن آموزش عالی است.

باید توجه داشت محدودیت‌های بیشتری در راستای بین‌المللی شدن علوم انسانی و اجتماعی نسبت به سایر علوم وجود دارد، زیرا علوم انسانی و اجتماعی دانش‌های وابسته به متن اجتماعی خود هستند و شرایط محل و جامعه‌ای که این دانش‌ها در آن تولید می‌شوند در تمام ابعاد فرآیند تولید، توزیع و مصرف این دانش‌ها تاثیر می‌گذارد. از این‌رو، اگر بخواهیم علوم انسانی را تنها در بسترهای ملی و محلی آن در نظر بگیریم، شاهد تحول و توسعه پایدار در اندازه‌های جهانی در این علوم نخواهیم بود.

همچنین در آموزش عالی ایران، رشد دانشجویان و اعضای هیات علمی در رشته‌های علوم انسانی و اجتماعی بسیار چشمگیر است، دانشجویان رشته‌های علوم انسانی و اجتماعی در سال تحصیلی ۹۵-۹۴، ۴۶.۱ درصد از کل دانشجویان و اعضای هیات علمی رشته‌های علوم انسانی و اجتماعی و ۳۲.۳ درصد از کل اعضای هیات علمی موسسات آموزش عالی کشور را تشکیل داده‌اند، بنابراین این امر ضرورت بین‌المللی شدن دانشگاه‌ها به ویژه رشته‌های علوم انسانی و اجتماعی را بیش از پیش آشکار می‌سازد.»

این پژوهش در دوفصلنامه مطالعات برنامه درسی و آموزش عالی منتشر شده است.

نظر شما

captcha